İnceleme: Romeo Is A Dead Man

Bu oyunla ilgili teknik sorunları baştan söyleyeyim çünkü çok canımı sıktı. Nvidia 5070Ti ekran kartım var, yeni sayılır ama oyun bazı yerlerde takılıyor. Özellikle kalabalık sahnelerde kasma oluyor, aksiyon hızlandığında FPS düşüyor. Grafik ayarları da biraz tuhaf yapılmış, "yüksek" seçeneği çözünürlüğü çok yukarı çekiyor sanırım. "Orta" ayarı aslında normal çözünürlük oluyor gibi geldi bana. Başka oyunculardan da benzer şikayetler duydum, yani sadece benim sistemimde olan bir durum değil bu.

Oyunun grafiği öyle çok ağır bir şey de değil aslında. Normal PS5 oyunu seviyesinde ama optimizasyon eksik galiba. NetEase geçen sene yurt dışı projelerinden fon çekmiş, belki orada bütçe sıkışmış. Çünkü 3D sahneler çok az ama gördüğün kadarıyla kaliteli yapılmış. Daha fazla imkan olsa kesin çok daha güzel yaparlardı.

Hikaye beklenenden farklı çıktı

Romeo diye bir şerif var, genç adam. FBI'ın Uzay Zaman Bölümü'ne alınıyor, görevi 2019'da bozulan tarihi düzeltmek. İlk başta "hah güzel, dünyanın her yerini gezeceğiz" dedim ama yanıldığım ortaya çıktı. Oyunun çoğu Deadford diye bir kasabada geçiyor. Romeo sürekli aynı yerlerde dolanıyor, kasabadan hiç çıkamıyor. İlk başta hayal kırıklığına uğradım ama sonra bunun kasıtlı olduğunu anladım.

Romeo öyle klasik kahraman tipi değil. Daha çok can sıkıntısından patlayan, biraz yaramaz bir tip. Büyükbabası ona Dead Gear diye bir şey enjekte ediyor, böylece Dead Man maskeli kahramanına dönüşüyor. Ama yine de Deadford'dan kurtulamıyor, farklı dünyalardan gelen Juliet karakterleriyle karşılaşıyor. Zaman yolculuğu yapıyor ama hep aynı kasabada kalıyor. Bu durum aslında büyüme sancıları, hayaller ve gerçeklik arasındaki mücadeleyi anlatıyor.

Hikaye gerçekten güzel yazılmış. Grasshopper'ın orijinal No More Heroes'tan sonraki en iyi hikayesi bu bence. Romeo karakteri de çok hoş, kusurları var, gerçek bir insan gibi hissettiriyor. Oyun bittiğinde bile zihnimde parçalar birleşmeye devam etti, bazı şeyler ancak sonlarda yerine oturdu.

Dövüş sistemi alışmak istiyor

İlk oynadığımda "bu ne böyle" dedim çünkü sistem biraz tuhaf. Yakın dövüş silahların var, tabanca gibi uzak silahlar da var. Bunları savaş sırasında değiştirebiliyorsun ama işte o değiştirme kısmı problem. Şarjör doldurmaya çalışırken düşmanlar sana saldırıyor, sen daha doldurmayı bitirmeden darbeyi yiyorsun. Silahlar arasında geçiş yaparken de zaman kaybı oluyor.

Savunma mekanikleri de yok gibi bir şey. Blok yapamazsın, saldırıları engelleyemezsin. Sadece kaçabilirsin ama kombo yaparken kaçmaya çalışırsan oyun önceliği komboya veriyor, yine vuruluyorsun. Düşmanların saldırı belirtileri de net değil, biraz geriye çekiliyorlar ama öyle belirgin bir işaret yok.

Ama garip bir şekilde bu sistem hoşuma gitti. Belki de o pürüzlü hali çekici geldi. Son yıllarda çıkan ultra parlak aksiyon oyunları yerine Romeo'nun bu ham hali daha samimi durdu. No More Heroes 2'yi hatırlatıyor. Daha dikkatli oynamak zorunda kalıyorsun, bu da ayrı bir heyecan veriyor. Star Destroyer kılıcının ağırlığı, Juggernaut'un patlatma sesi çok keyifliydi. Zombileri doğramak da ayrı zevkli.

Bastard sistemi işe yarıyor

Oyunda rotter denen düşmanları kesince tohum düşüyor. Bu tohumlarla Bastard denen yaratıklar üretiyorsun. Savaşta bunları kullanabiliyorsun, özel yetenekleri var ama her kullanımdan sonra bekleme süresi oluyor. Bastard yetiştirme olayı da ilginç, onları birbirleriyle savaştırıp çıkan tohumla daha güçlüsünü yapabiliyorsun.

İlk çıkan Bastard'lardan biri otomatik tüfek gibi çalışıyor, kalabalık düşman gruplarına karşı destek ateşi veriyor. Ben daha çok boss'ları felç eden türlerini kullandım. Bu sistem dövüşteki boşlukları dolduruyor, özellikle boss savaşlarında çok işe yarıyor. Düşmanları doğru zamanda kilitlemeyi başarınca çok tatmin edici oluyor. Tabii her boss'a aynı taktik işlemiyor, bazıları daha dirençli.

Ara sahneler çizgi roman tarzında yapılmış. Kayan paneller var ama biraz sabit duruyor, tam çizgi roman gibi panel panel ilerleyemiyorsun. Bazen eski görsel roman tarzı kullanılmış, bu daha hoş çünkü diyaloglara odaklanıyorsun. Suda51'in güçlü olduğu alan da bu zaten.

Grasshopper imzası her yerde

Suda51'in oyunlarını bilenler bilir, hep farklı bir havada olur. Killer7'den No More Heroes'a kadar her oyun kendine özgü bir dünya kurar. Romeo da bu geleneği sürdürüyor, oynadığın her an "bu Grasshopper yapımı" diye belli ediyor. Hem normal aksiyon oyunu gibi duruyor hem de bambaşka bir alemden geliyor.

Kasaba atmosferi çok iyi yakalanmış. Sanki zamanın durduğu bir yerde yaşıyorsun, aynı sokakları geziyorsun ama her seferinde yeni şeyler keşfediyorsun. Her köşede farklı bir kapı açılıyor. Bu durum oyunun ruhuna çok uygun, hikayedeki o döngüsel yapıyı destekliyor.

Başlarda menzilli silahlarla yakın dövüşü birleştirmeye çalıştım ama sonra vazgeçtim. En iyisi sadece kılıçla dalmak oldu. Çünkü silah değiştirmece derken asıl keyif kaçıyor. Tek silahla odaklanınca sistem daha akıcı çalışıyor. Motorlu testere kılıcıyla koridorda ilerlemek, düşman görünce makineli tüfekle yumuşatıp sonra kılıçla girişmek bile o garip mekaniğine rağmen zevkli olmaya başladı.

Romeo Is A Dead Man gerçekten farklı bir oyun. Geçmişten gelmiş gibi duruyor, labirent tasarımı var, karakter odaklı hikayesi güçlü. Senden oyunun kurallarına uymanı bekliyor, sen ona kural koyamıyorsun. Pürüzleri var, bazı yerlerde eksik ama içinde çok güçlü bir kalp atıyor. Ekip bu vizyonu korumak için çok uğraşmış, ellerinden geleni yapmışlar. Garip ama samimi, ham ama çekici bir oyun çıkmış ortaya.

Romeo is a Dead Man 8.0

Romeo is a Dead Man sayfasını ziyaret edin. Güncel haberlere, incelemelere ve rehberlere göz atın, topluluk tartışmalarına katılın.

Nişancı +2 PC (Windows) +2