Highguard İncelemesi: Potansiyeli Yüksek Ama Yarım Kalmış

Highguard'ın geliştiricileri çok tuhaf bir yol izlemiş. Sanki dev bir puzzle yapıyorlardı da her parçayı tek tek cilalamakla meşgul oldular, puzzle'ın bütününe bakmayı unuttular. Oyunda ufacık detaylar var, silahların hassas ayarları var, karakterlerin incelikli yetenekleri var ama bunların nasıl bir araya gelip büyük bir deneyim yaratacağını planlamamışlar gibi. Bu yüzden bazen oyunun ortasında "şimdi ne yapmam gerek?" diye düşünüyorsun. Oyun seni yönlendirmesi gereken anlarda sessiz kalıyor, sen de kendi yolunu bulmaya çalışıyorsun.

Bu durum hero shooter türündeki oyunların genel sorununu da gözler önüne seriyor aslında. Bu tarz oyunlar sürekli güncelleme ve yeni içerikle yaşıyor, eğer söz verdiğin planları gerçekleştiremezsen oyuncular hemen sırt çeviriyor. Highguard da tam bu noktada sıkıştı kalmış gibi. İleride şöyle olacak böyle olacak demek kolay ama o vaatleri tutamamak oyuncuların güvenini sarsıyor. Ben de oynarken sürekli "acaba bu eksik yerler düzelecek mi?" diye merak etim durdum.

Neden bırakamıyorum ki bu oyunu

Tüm bu lafları ettikten sonra itiraf etmem gereken bir şey var: oyunu kapatıp gidiyorum, yarım saat sonra tekrar açıyorum. Bu döngüden çıkamıyorum bir türlü. Çünkü oyun temel olarak çok eğlenceli, bunu kabul etmek lazım. Her maç bittiğinde "bir tane daha" diyorsun, o "bir tane" üçe beşe çıkıyor, fark etmiyorsun bile. Oyunun o anlık tatmin hissi çok güçlü, eksikleri geçici olarak unutturyor sana.

Bilgisayarın başına her oturduğumda aklımın bir köşesinde hep bu oyun duruyor. Belki yeni bir karakter kombinasyonu deneyeyim, belki farklı bir strateji kurayım diye sürekli düşünüyorum. Bu da beni tekrar oyuna çekiyor. Oyunun yarım kalmış planları ve belirsiz geleceği var ama çekirdek oynanış o kadar sağlam ki, bunların hepsini geride bırakıyor. Sanki iyi bir yemek yapmışlar ama sunumu biraz dağınık, yine de lezzeti seni tekrar masaya çağırıyor.

Tanıdık ama yeni hissettiriyor

Oyunun sürükleyici olmasının bir sebebi de farklı nişancı oyunlarından aldığı elementleri ustalıkla harmanlayabilmesi. İlk başta "aa bu şunu andırıyor, bu da şunu" diyorsun ama sonra fark ediyorsun ki ortaya çıkan tat tamamen farklı. Geliştiriciler pazardan aldıkları malzemelerle kendi yemeklerini pişirmiş ve lezzeti kendilerine özgü olmuş. Bu kadar kalabalık bir türde kendine özgü bir ses bulmak gerçekten zor ama Highguard bunu başarmış.

Tabii bu özgünlüğün bir bedeli var. Bazen oyunun kendi karakteriyle senin oyundan beklentilerin çakışıyor. Oyun kendi yolunda gitmek isterken seni biraz dışarıda bırakabiliyor. Bu durumda da "niye oynuyorum ben bunu?" diye sorgulama anların oluyor. Ama sonra bir güzel atış çıkarıyorsun veya güzel bir hamle yapıyorsun, o sorular kafandan çıkıp gidiyor.

Tek maç daha sendromu

İlk oynadığımda bu kadar bağımlılık yapacağını düşünmemiştim açıkçası. Oyunda bariz sorunlar var, bunları görmemezlikten gelemem. Ama ne zaman "tamam yeter" desem kendimi yeni bir maçta buluyorum. Bu his o kadar güçlü ki bazen korkutuyor beni. Her oyun oturumunda "bugün kesin Highguard oynayacağım" diye düşünüyorum, oyun bilinçaltıma yerleşmiş durumda.

Bu durumun şaşırtıcı tarafı, oyunun birçok eksik yanı olmasına rağmen yaşanması. Normalde yarım kalmış projelerden uzak dururum ama bu sefer farklı oldu. Oyun her maçta farklı bir deneyim yaşatma konusunda başarılı. Karakterlerin farklı yetenekleri, silahların hissiyatı, bu unsurlar sürekli yeni denemeler yapma isteği uyandırıyor. Büyük resimde sorunlar olsa da her oyun seansı keyifli geçiyor.

Sonuçta Highguard verdiği sözlerin hepsini tutamasa da eğlenceli bir deneyim sunuyor ortaya. Eğer küçük eksikliklere takılmayıp anlık keyfe odaklanabiliyorsan, bu oyun seni bayağı oyalayabilir. Bazı filmler var ya, sonu biraz havada kalır ama yolculuğu o kadar güzeldir ki pişman olmazsın. Highguard da tam öyle bir oyun işte.

Highguard 4.9

Highguard sayfasını ziyaret edin. Güncel haberlere, incelemelere ve rehberlere göz atın, topluluk tartışmalarına katılın.

Nişancı PC (Windows) +2